เคยเป็นมั้ย ผ่าน “วันหยุดยาว” ไปนานๆหลายวัน พอถึงเวลาต้องกลับไปทำงาน หรือ ไปเรียน แล้วจิตใจมันหดหู่ รู้สึกเศร้า ไม่มีเรี่ยวเเรงบอกไม่ถูก ขอต่อเวลาอีกนิดได้มั้ย ไม่อยากกลับไปเจอโลกแห่งความเป็นจริงที่มีแต่เรื่องวุ่นวาย และงานที่กองรออยู่อีกเป็นภูเขา เลิกงอแงและตั้งสติกันก่อน ! จริงๆแล้วอาการแบบนี้ศัพท์เทคนิคเค้าเรียกกันว่า “อาการซึมเศร้าหลังวันหยุดยาว” ( Post-Vacation Syndrome ) ซึ่งคนส่วนใหญ่สมัยนี้ล้วนต้องเคยเจอ วันนี้ Beauty Hunter จึงขออาสานำวิธีรับมือปัญหาเหล่านี้มาฝากกัน ไปเริ่มกันเลยดีกว่า~
.
.
หมดเวลาสนุกแล้วสิ ต้องกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง กลับไปเจอความวุ่นวาย เรื่องดราม่า และภาระต่างๆที่รออยู่แล้วสินะ ความรู้สึกนี้ทำให้เกิดอาการที่เรียกว่า “Post-Vacation Syndrome” หรืออาการซึมเศร้า เหี่ยวเฉาหลัง “วันหยุดยาว” ก่อนอื่นเลยต้องยอมรับและทำความเข้าใจมันซะก่อนว่าใครๆเค้าก็เป็นกัน สาเหตุของมันเกิดจากสมองของเรากำลังเสพย์ติดพฤติกรรมที่มีความสุขในช่วงที่ผ่านมา ทำให้การต้องกลับมาเจอความจริงอย่างรวดเร็ว มักจะส่งผลกระทบต่อร่างกายและจิตใจ อย่างไรก็ตามมันจะหายไปได้เองภายใน 1-2 สัปดาห์
.
.
เราสามารถบรรเทาอาการความซึมเศร้า ความเหี่ยวเฉา ไม่มีเรี่ยวแรงที่เกิดขึ้นได้ ด้วยการสร้างบรรยากาศรอบตัวให้ยังคงกลิ่นอายของ “วันหยุดยาว” อยู่ เช่น การนำรูปภาพจากการท่องเที่ยวไปปริ้นท์แล้วนำมาตกแต่งโต๊ะทำงาน หรือตั้งเป็น Wallpaper มือถือ , การนำของฝากต่างๆมาประดับตกแต่งบ้าน หรือการเปิดเพลงที่ทำให้รู้สึกถึงบรรยากาศของสถานที่และช่วงเวลาที่มีความสุขนั้น
.
.
“วันหยุดยาว” ไม่ได้มีครั้งเดียวจริงมั้ย ? กางปฏิทินแล้วใช้โอกาสนี้วางแผนการหยุดพักผ่อนครั้งต่อไปเลยสิ วันหยุดยาวที่ผ่านมาเรามีอะไรที่อยากทำแต่ยังไม่ได้ทำหรือไม่ อยากไปที่ไหนแล้วยังไม่ได้ไปอีก ลองลิสต์ออกมาเป็นข้อๆ แล้วเริ่มวางแผนซะตั้งแต่ตอนนี้เลย แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว มันช่วยลดความเหี่ยวเฉาลงไปได้ทันทีเลยล่ะ
.
.
ถ้ายังรู้สึกว่ายังไม่เต็มอิ่มกับ “วันหยุดยาว” ที่ผ่านมา มีอะไรมากมายที่อัดอั้นอยู่ในใจ ก็จงระบายออกมาให้โลกรับรู้ เป็นการขยายภาพความประทับใจ และสร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้อื่น วิธีนี้ทำได้ง่ายๆก็คือ ให้แบ่งปันประสบการณ์ดีๆของคุณให้กับผู้อื่นได้รับรู้นั่นเอง เช่น การแชร์ภาพและเรื่องราวผ่านทาง Social Media หรือ การเขียน Blog กระทู้รีวิวทริปสุดหรรษาของคุณ เป็นเหมือนการทบทวนช่วงเวลานั้นๆ เหมือนได้กลับไปสัมผัสมันอีกครั้งด้วย
.
.
